Τα κύτταρά μου είναι μοιρασμένα σε αντίπαλα στρατόπεδα. Καμία διάθεση συνεννόησης ανάμεσά τους. Μόνο εμπάθεια και εχθρότητα, αντιπαλότητα και μίσος. Όσες ειρηνευτικές προσπάθειες κι αν κατέβαλλαν οι γιατροί, η αντιπαράθεση διαρκώς κλιμακώνεται. Συμπλοκές, συγκρούσεις, επιθέσεις, αιφνιδιασμοί, μικρές ανακωχές και αιματηρές μάχες μαίνονται από καιρό εντός μου.

Οι μέρες κατά τις οποίες είμαι λίγο καλύτερα, ώστε να ‘χω διαύγεια και να σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι, σημαίνουν την έστω και προσωρινή επικράτηση των υγιών κυττάρων. Τα ογκίδια που ψαχουλεύω στην κνήμη και λίγο πιο ψηλά στη λεκάνη θαρρώ ότι είναι οι τύμβοι που τα καρκινικά κύτταρα υψώνουν για να τιμήσουν τους νεκρούς τους και να μνημειώσουν τις επιτυχίες τους. Απ’ τα μισόλογα των γιατρών αντιλαμβάνομαι ότι η εμπροσθοφυλακή του εχθρού έχει προωθηθεί και σ’ άλλα σημεία του σώματός μου. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη αξονική, προκεχωρημένα φυλάκια εντοπίστηκαν στην περιοχή του πνεύμονα, του προστάτη και του παγκρέατος.

Απ’ το κρεβάτι του νοσοκομείου, παρακολουθώ την εξέλιξη της πιο κρίσιμης για τη ζωή μου μάχης, χωρίς να ‘χω τη δυνατότητα μιας ειρηνευτικής διαμεσολάβησης. Σε τούτο τον αδελφοκτόνο πόλεμο, είμαι ο μέτοχος και ο θεατής, ο θύτης και το θύμα, ο δράστης και το δράμα – και, πριν απ’ όλα, είμαι ο αφηγητής, ο αφηγούμενος και το θέμα της αφήγησης.

Τα υγιή κύτταρα με έξωθεν φαρμακευτική βοήθεια επιτίθενται. Μερικές φορές διασπούν τον αμυντικό κλοιό των καρκινικών, που παρ’ όλα αυτά αντέχουν. Ομάδες καρκινικών κυττάρων επιχειρούν αντιπερισπασμό στο συκώτι, στη σπλήνα και στους όρχεις. Η διάταξη των υγιών χαλαρώνει, εκρήξεις σημειώνονται στα μετόπισθεν, οι γραμμές άμυνας αρχίζουν να υποχωρούν. Οι δύο στρατοί ρίχνουν στη μάχη τις τελευταίες εφεδρείες, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα μέσα. Χημικά, βιολογικά και πυρηνικά όπλα με βομβαρδίζουν από παντού. Πονάει και το τελευταίο χιλιοστό του σώματός μου.

Όσο το σκέφτομαι, βλέποντας τα τρύπια λάβαρα και τις ξεσκισμένες σημαίες των φίλιων δυνάμεων, που επιμένουν να αγωνίζονται έστω κι αν έχουν κυκλωθεί από παντού, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημά μου είναι βαθύτατα υπαρξιακό. Κλείνω τα μάτια, ξέροντας πολύ καλά τα’ αποτέλεσμα κι ας μην έχει ακόμα λήξει η μάχη.

Εγώ το Βατερλό μου, εδώ το Βατερλό μου.

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

από το βιβλίο του Νοσοκομείο Σωτηρία

εκδόσεις Κίχλη, 2026

Δείτε και το άλλο απόσπασμα του βιβλίου που έχουμε δημοσιεύσει.