Καλύτερα να μην είχε πάει στον γιατρό! Αυτό που συνέβη εκεί, δεν θα είχε συμβεί· αυτό που έμαθε εκεί, δεν θα το είχε μάθει. Κι ό,τι δεν είχε μάθει, δεν θα υπήρχε.
Κούνησε το κεφάλι. Γιατί δεν έπρεπε να είχε πάει στον γιατρό; Εδώ και εβδομάδες ένιωθε εξαντλημένος, πίστευε ότι επρόκειτο για αναιμία ή για έλλειψη βιταμινών, περίμενε μια συμβουλή για τον τρόπο ζωής του και μια συνταγή. Γνωρίζονταν πολλά χρόνια, είχαν αναπτύξει σχέση οικειότητας, μολονότι αυτή περιοριζόταν στις συναντήσεις τους στο ιατρείο. Ήταν είκοσι χρόνια μεγαλύτερος και ένιωθε ευτυχής γι’ αυτή τη διαφορά ηλικίας, γιατί πίστευε πως έτσι δεν θα προλάβαινε να χάσει πριν από τον θάνατό του τον γιατρό λόγω συνταξιοδότησης και να αναγκαστεί να τον αντικαταστήσει με έναν καινούργιο. Το ετήσιο τσεκάπ, άλλοτε ένας πόνος στην κοιλιά άλλοτε απώλεια φωνής, άλλοτε οσφυαλγία, ένας περιστασιακός εμβολιασμός – ποτέ δεν χρειάστηκε κάτι περισσότερο. Μετά όμως από ένα υπερηχογράφημα, μια εξέταση ούρων και αίματος και μια αξονική τομογραφία, ο γιατρός τού ανακοίνωσε ότι είχε καρκίνο στο πάγκρεας. Δεν είναι πια τόσο φοβερό όσο παλιότερα, είπε ο γιατρός, η πρόοδος στη χημειοθεραπεία είναι τεράστια, και εξάλλου υπάρχουν νέες μέθοδοι θεραπείας, κάποιες ήδη δοκιμασμένες, κάποιες σε πειραματικό στάδιο ακόμα. Ο καρκίνος έχει μεν προχωρήσει, δεν μπορεί να εγγυηθεί κάτι και δεν θέλει να υποσχεθεί τίποτα, αλλά όσο γρηγορότερα ξεκινήσει η θεραπεία, τόσο το καλύτερο.
Παρατηρούσε τον γιατρό την ώρα που μιλούσε, τα μάτια που απέφευγαν κατ’ εξακολούθηση το βλέμμα του και στρέφονταν προς το γραφείο, παρατηρούσε τα χέρια στο γραφείο που έσπρωχναν τα χαρτιά από τη μια άκρη στην άλλη, κατατσαλακώνοντας στο τέλος το ένα από αυτά.
«Πόσο καιρό έχω ακόμα;»
