Ο χορός

Το ήθελες πολύ, Ντιλέκ, όσο τίποτα. Το ονειρευόσουν στον ύπνο και στο ξύπνιο. Στα 14 χρόνια σου έβλεπες μόνο πιρουέτες, στροβιλισμούς, πλιέ και πουέντ. Γύρω σου όλα μεταμορφώνονταν σε χορό. Η κίνηση των δέντρων, των κλαδιών οι κυματισμοί, των φύλλων τα σαλέματα, οι σχηματισμοί των σύννεφων, της βροχής τα υδάτινα πετάγματα, το άρωμα από τις νεραντζιές που δρόσιζε τον αέρα. Έβγαινε από μέσα σου, σαν μια παράξενη, ισχυρή εσωτερική παρόρμηση που σε οδηγούσε εκεί, να θέλεις να γίνεις μπαλαρίνα. Παράξενη, αφού σχεδόν ποτέ δεν είχες δει μπαλέτο. Πού να δεις; Στα Κουρδικά βουνά του Ιράκ; Στη φτώχεια, τον πόλεμο και τις διώξεις της οικογένειάς σου; Στη βόμβα που αφαίρεσε από τον πατέρα σου για πάντα την ακοή του; Στο φευγιό και στην προσφυγιά; Στα ατέλειωτα βάσανα του ταξιδιού μέχρι την Ελλάδα; Στη νέα φτώχεια που σε περίμενε στην Αθήνα, φτώχεια τρομακτική; Στο εγκαταλειμμένο σπίτι που έγινε η κατοικία για την εξαμελή σου οικογένεια;

Το μπαλέτο ήταν μέσα σου εκ γενετής. Και σου ταίριαζε. Ήσουν μια πανέμορφη ψηλόλιγνη, αέρινη κοπέλα με μακριά μαλλιά. Πόσο σου ταίριαζε! Όλοι σε αγαπούσαν στο σχολείο, Ντιλέκ. Παιδιά και εκπαιδευτικοί. Ήσουν ένα χαρούμενο, γελαστό κι ευγενικό παιδί. Καθαρή και περιποιημένη. Με ροζ κορδέλες στα μαλλιά, μιλούσες συνέχεια για χορό. Πόσο σου ταίριαζε! Κι όμως, υπήρχε ένα εμπόδιο, μεγάλο, ανυπέρβλητο, άδικο. Η πατερίτσα. Μ’ αυτήν κυκλοφορούσες, πάνω της στηριζόσουν, χωρίς αυτήν βήμα δεν μπορούσες να κάνεις. Είχες ανισοσκελία, αλλά όχι εκ γενετής. Όταν αρρώστησες με φυματίωση των οστών στο Ιράκ, δεν μπόρεσες να γιατρευτείς με φάρμακα, το εμπάργκο δεν επέτρεπε την εισαγωγή τους, σου έκοψαν ένα κομμάτι οστού από την κνήμη. Άδικο. Ένας μαύρος κύκνος έκανε την εμφάνισή του για να διακόψει απότομα το χορευτικό σου όνειρο, το νοερό σου μπαλέτο. Δεν το διέκοψε. Ήταν μέσα σου σφηνωμένο. Δεν μπορούσε να αποκολληθεί. Δεν το επέτρεπες. Δεν το επέτρεπε ούτε η δακρυσμένη αγάπη της μάνας, η πονεμένη αφοσίωσή της, ο τρόπος της να σε προστατεύει φτιάχνοντας παλάτια από σκουπίδια, σκαρώνοντας παραμύθια από πικρές αλήθειες.

*

Το θεατρικό που προετοίμασαν στο Λύκειο οι δύο αγαπημένες σου καθηγήτριες και ανέβηκε σε μεγάλο χώρο του Δήμου είχε τεράστια επιτυχία. Κι ήταν δική σου η κορυφαία σκηνή. Όταν, χορεύοντας με την πατερίτσα, συνάντησες τον Μικρό Πρίγκιπα κι αυτός σου έδωσε τη δύναμη να την πετάξεις και να χορέψεις χωρίς αυτήν, μόνη σου, για λίγο. Τόσο όσο χρειάστηκε για να χορέψουν μαζί σου όλοι οι λευκοί κύκνοι, για να νιώσεις σαν πριγκίπισσα Οντέτ, να στροβιλιστείς στο όνειρο. Τόσο όσο χρειάστηκε για να σε χειροκροτούν για ώρα πολλή όρθιοι και συγκινημένοι οι θεατές. Τόσο όσο χρειάστηκε για να σπρώξεις τη ζωή σου σε φωτεινές στροφές, σε δρόμους νικηφόρους, σε μονοπάτια της χαράς.