Διαγνώστηκα με καρκίνο στον μαστό τη Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2014 στις 15.27 σε ένα διαγνωστικό κέντρο στη Βασιλίσσης Όλγας. Μέχρι το δευτερόλεπτο που άκουσα το “κατά πάσα πιθανότητα, ναι” από τον ακτινολόγο, πίστευα πως ο καρκίνος συμβαίνει στους άλλους. Στην οικογένειά μας δεν τον ξέραμε. Ξέραμε την πάρκισον, τις κολπικές μαρμαρυγές, τα μυοσκελετικά. Χοληστερίνη, πίεση. Αnd that’s it. Είχα την αλαζονεία του υγιούς. Πίστευα ότι θα πεθάνω στα βαθιά γεράματα. Ότι έχω χρόνο να τρώγομαι με βλακείες […] Η υγεία ήταν αυτονόητη, μου είχε δοθεί από κούνια. Ήμουν σαράντα έξι ετών. Δεν είχα νοσήσει ποτέ σοβαρά. Μπορεί να γινόμουν ένα κουβάρι που σωματοποιούσε και μεγέθυνε την παραμικρή αναποδιά, όμως κατά βάθος ήμουν φτιαγμένη από το υλικό των ανθρώπων που περνούν τη ζωή τους καλά […]

Όλα άρχισαν το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2014. Ήμασταν καλεσμένοι σε δείπνο. Απομεσήμερο, ξαπλώσαμε για να ξεκουραστούμε. Εγώ στη δικιά μου, αριστερή, αυτή που βλέπει παράθυρο. Ψιλοσαχλαμαρίζαμε και το έπιασα. Κατά λάθος. Ένα γρομπαλάκι πάνω δεξιά, στον δεξί μαστό. Κάτι πιάνω εδώ, είπα στον Σάκη. Για δες κι εσύ. Ναι, κάτι, είναι, απάντησε, ψηλαφώντας. Ο κανονικός εαυτός μου δεν θα έδινε καμία σημασία. Δεν υπήρχε λόγος να χαλάσει η βραδιά. Θα το ξεχνούσα. Πιθανόν θα το ξαναθυμόμουν μήνες μετά. Κάτι μέσα μου άναψε κόκκινο –ακόμη δεν ξέρω γιατί. Το ξαναψηλάφησα. Προσπάθησα να το κουνήσω. Έψαξα στο ιντερνέτ. Τι θα πει «κουνιέται»; Δεν καταλάβαινα ούτε τα απλά.

Σοφία Νικολαΐδου

από το βιβλίο της Καλά και σήμερα – Το χρονικό του καρκίνου στο δικό μου στήθος

εκδόσεις Μεταίχμιο, 2015