ι

Αγαπημένη

οι λέξεις

μαζεύουν τον καμένο χρόνο

όχι το αίμα

κι ένα φεγγάρι αγκαθωτό.

Λίγο πιο πέρα

ένας δεκαοκτάχρονος στρατιώτης

στέκει

με το χορτάρι

στους τσουρουφλισμένους ώμους

με το τσιγάρο καρφωμένο

στο μουστάκι

και με το φανελάκι της πατρίδας

γαζωμένο

μέσα στην αχνισμένη σιωπή.

Ψάχνω το πρόσωπό του

μες στη νύχτα

με τη σπασμένη περόνη

της μνήμης

με το βρεγμένο μαντήλι

της μάνας

με το πηκτό μελάνι

της ιστορίας

σ’ ένα χωράφι του Ιούλη

με παπαρούνες

και μηλιές.

Αγαπημένη

μέσα στο ποίημα

η ψυχή ειναι σώμα.

Μια μέρα όμως

ο χρόνος θα γίνει συσκευή.

Παναγιώτης Νικολαΐδης

από τη συλλογή Γράμματα στην αγαπημένη

εκδόσεις Σμίλη, 2025