Το παράξενο υφάδι της ζωής (για την ποιητική συλλογή «Ερωδιών παράξενες ιστορίες» της Λίλιας Τσούβα – ISBN: 978-18-5706-44-9)
Με ένα αγαπημένο γλυκό, τον ασουρέ, επονομαζόμενο και γλυκό του Νώε, ξεκινάει τη συλλογή αυτή της η Λίλια Τσούβα (Ερωδιών παράξενες ιστορίες, εκδόσεις Κοράλλι 2025) γυρνώντας μας πολύ πίσω, σε ένα οριακό σημείο όπου ο παλιός κόσμος τελειώνει και ο νέος προβάλλει σαν υπόσχεση: την εποχή του κατακλυσμού. Ο Νώε ετοιμάζει το γλυκό σαν κάτι […]
Συνέντευξη της Βίκυς Κατσαρού στη Χριστίνα Λιναρδάκη
Βρεθήκαμε με τη Βίκυ Κατσαρού, με αφορμή την πιο πρόσφατη ποιητική συλλογή της Μόρα: Το σημάδι της Σάρας (εκδόσεις Ενύπνιο, 2025) για την οποία τη ρωτήσαμε: Αξιοπρόσεκτη και ιδιαίτερη η συλλογή σου, Βίκυ. Μοιάζει με τη saga της Γυναίκας, έτσι που αντανακλά το μυστήριο που τη διέπει αλλά και τις μάχες που έχει αναγκαστεί να […]
Τα σφηνάκια του Φλεβάρη (για τρία ποιητικά βιβλία)
Αργοπορούν οι λέξεις της Γιλά Μοσάεντ (μτφρ. Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, ISBN: 978-960-592-188-0) Ονειρικό σε πρώτη ανάγνωση το κλίμα της ποιητικής συλλογής της Γιλά Μοσάεντ Αργοπορούν οι λέξεις (εκδόσεις Μανδραγόρας 2024), επιστρατεύει τα δέντρα, τα πουλιά και άλλα στοιχεία της φύσης με τα οποία η ποιήτρια συνομιλεί για να εκφράσει όσα την κατακλύζουν. Εξόριστη από την πατρίδα […]
Disability: Η εποχή που η νόσος ήταν ζηλευτή κατάσταση
Έχουμε συνηθίσει, στη σημερινή εποχή του ικανοτισμού και της θεοποίησης του ωραίου σώματος, ένα σώμα που νοσεί ή είναι ανάπηρο και άρα παραμορφωμένο ή μη λειτουργικό να θεωρείται σαν κάτι το αποκλίνον και να αντιμετωπίζεται με φόβο, οίκτο, ακόμη και αηδία.[1] Υπήρχε όμως μια εποχή, όχι πολύ μακρινή μας, κατά την οποία μια σοβαρή νόσος […]
“Εραστής” της Ada Limón
ΕΡΑΣΤΗΣ Ήρεμο φως μπαίνει ορμητικό από το παράθυρο, απαλές αιχμές του κόσμου, θολωμένες από την υγρασία, η φωλιά ενός σκίουρου ψηλά πάνω στον σφένδαμο. Θέλω να διαμαρτυρηθώ σε όποιον είναι υπεύθυνος. Όλο τον χρόνο έλεγα, Ξέρεις τι είναι αστείο; Και μετά, Τίποτα, τίποτα δεν είναι αστείο. Κι αυτό με κάνει να γελάω με έναν τρόπο […]
Disability: «Η δεσμοφύλακας» του Νίκου Δαββέτα (ISBN: 978-960-16-9925-7)
Πονετική και συνταρακτική η νουβέλα αυτή του Νίκου Δαββέτα (εκδόσεις Πατάκη, 2025), βασίζεται στην καταγραφή της εκφυλιστικής επίδρασης που άσκησε το Αλτσχάιμερ στη μητέρα του, παράλληλα όμως το καθήκον αλλά και την εσωτερική του ανάγκη να είναι δίπλα της καθ’ όλη τη διαδικασία της ολίσθησής της στο κενό και μέχρι το τέλος. Μέσα από τα […]
Το ακριβό τίμημα της συναίνεσης (για το μυθιστόρημα «Συναίνεση» της Vanessa Springora, ISBN: 978-618-5963-10-1)
Εξαιρετικά επιδραστικό ήταν στη Γαλλία το αυτοβιογραφικό αυτό βιβλίο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα προς το τέλος του 2025 από τις εκδόσεις Μετρονόμος, σε μετάφραση του Γιώργου Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη. Το βιβλίο περιγράφει τη στυγνή εκμετάλλευση της εύθραυστης ψυχολογίας της συγγραφέως κατά την εφηβεία της από τον διάσημο – καίτοι παιδόφιλο – Gabriel Matzneff (που εμφανίζεται με […]
“Ένας δικός της δρόμος: Τρεις ιστορίες σε άλλο χρόνο” της Αργυρώς Μαντόγλου (ISBN: 9789600374179)
Σε αυτό το πιο πρόσφατο βιβλίο της Αργυρώς Μαντόγλου (εκδόσεις Καστανιώτη, 2025), η ευαίσθητη, διεισδυτική της πένα επιτρέπει στον αναγνώστη να επισκεφθεί τρεις διαφορετικές γυναίκες σε τρεις διαφορετικές εποχές και τόπους. Και τις τρεις διαπερνά η άτεγκτη συνθήκη του εγκλωβισμού, την οποία βιώνουν σε παραλλαγές: η Ελισάβετ Μουτζάν (1823) είναι εγκλωβισμένη στο σπίτι της μόνο […]
«Δεν έχουμε οξυγόνο» (ανθολόγηση: Ηλίας Φραγκάκης και Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης), ISBN: 976-618-5656-80-5
Οι (αγαπητικοί ή σπαρακτικοί κάποτε) χώροι όπου η πραγματικότητα συναντά τη λογοτεχνία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί κατορθώνουν κάτι που ξεπερνά τη σύντηξη των δύο: την εκβάθυνση της πρώτης μέσω της αποκάλυψης διαφορετικών ερμηνειών που την αφορούν διαμέσου της δεύτερης. Και ενώ η πραγματικότητα είναι αυτή που είναι, συχνά σκληρή και αδυσώπητη, η λογοτεχνία έρχεται πότε […]
Disability: “Του φροντιστή” της Χριστίνας Λιναρδάκη
Του φροντιστή Σαν ανεξήγητη σκιά μ’ ακολουθείς κρέμεσαι με δύναμη από πάνω μου κι απ’ τα μανίκια με τραβάς ρούχο να μη μου μείνει. Τόσο πολύ που μόνη θάβομαι κι ούτε να βγω απ’ τη γη πια θέλω. Γιατί όλα τα’ χασα ζωή, παρέες, φιλίες. Είν’ τόσα χρόνια που πια δεν είμαι εγώ είμαι η […]