Δύο ποιήματα της Κορίνας Καλούδη
Ο γέρος Σ’ έρημο δρόμο, ένας γέρος περπατούσε μες στη νύχτα κι έλεγε : Δεν έχω Δεν έχω να σου δώσω πια Κι όλο το ίδιο έλεγε Και όλο περπατούσε Αλτσχάιμερ Οι φίλοι κάποτε τη φώναζαν με ένα όνομα που ήτανε δικό της Άγνωστοι τώρα, ζωγραφίζουνε στον τοίχο ακατανόητα σχήματα και φεύγουν Όλη […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Απ’ έξω” της Κορίνας Καλούδη
Απ’ έξω Δεν επιτρέπεται να μπεις Κανείς δεν μπαίνει στο δωμάτιο αυτό Ούτε κι εγώ που το ‘χτισα μπορώ – έκρυψε βλέπεις κι ο καιρός την πόρτα Και πάνε χρόνια τώρα που δεν τρώω, δεν κοιμάμαι, δε ζητώ Και πάντα εδώ απ’ έξω θα με βρεις να προστατεύω κάτι που δεν το θυμάμαι πια Μα […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Είναι γυμνοί” της Κορίνας Καλούδη
Είναι γυμνοί Τόσοι γυμνοί αυτοκράτορες να παρελαύνουν στη σειρά σε μια ηχηρή παρέλαση με μπάντες με πολύχρωμα μπαλόνια με πυροτεχνήματα Και οι υπήκοοι να τους χειροκροτούν Nα χαιρετούν Εκστατικοί να υποκλίνονται κι έκθαμβοι να υμνούν την ωραιότητα την χάρη την κομψότητα των εκλεκτών των εξαισίων των λαμπρών τους ρούχων Κορίνα Καλούδη 6/11/2021 (για […]
«Χρειάστηκε να κλέψω» της Κορίνας Καλούδη
«Χρειάστηκε να κλέψω / Ήταν αναγκαίο να έχω κάτι» γράφει η Καλούδη στην πιο πρόσφατη συλλογή της, που ξεκινά με το δίστιχο «Δικά μου ήταν / Κι ας τα πήρα στα κρυφά». Στο επίκεντρο της συλλογής βρίσκεται ένα Εγώ που τοποθετεί τον εαυτό του απέναντι στους «άλλους» («Τις νύχτες που το κρύο δυναμώνει / βγαίνω […]