“Όνειδος” της Νεφέλης Δημητροπούλου – Το ποίημα της Δευτέρας

ΟΝΕΙΔΟΣ Δεν είμαι στίχος. Πιο πολύ μοιάζω με ραβασάκι. Που θα διαβάσουν όσοι ξέρουν να αφήνονται και θα το νιώσουν όσοι τόσο δόθηκαν, που τίποτα δεν έμεινε πια να δώσουν. Παρά παλεύουν σαν άδεια δοχεία ακόμα να γεμίσουν τους άλλους.   Δεν είμαι παρά ένας άδειος στίχος, πιο πολύ μοιάζω με ραβασάκι θαρρείς, που κάποιος […]

“Ολιγαρκής” του Ανδρέα Ζαρμπαλά – Το ποίημα της Δευτέρας

ΟΛΙΓΑΡΚΗΣ Του αρκούσε μόνον ένα φύλλο να απλώσει απάνω όλη τη ζωή του και να χωράει ακόμα δυο ωκεανούς.   Στο κάτω-κάτω ο στενός δρομάκος του μεσημβρινού είτε τον πάρεις προς βορρά είτε προς νότο τον πατήσεις, σίγουρα, στους πάγους θα σε βγάλει.   Κι έναν παράλληλο αν πάρεις, θα ‘ρθει η ώρα, όπου θα […]

“Εγκώμιο” της Μαρίας Γερογιάννη – Το ποίημα της Δευτέρας

ΕΓΚΩΜΙΟ Βάλαμε το αηδόνι στο κλουβί στη γυάλα το χρυσόψαρο στη γλάστρα παπαρούνες, και τη ζωή να συλλαβίζει τα τρία γράμματά της.   Μαρία Γερογιάννη από τη συλλογή της Οι κούκλες σου δεν είχαν ψυχή εκδ. Περισπωμένη, 2021  

“Για κάθε ενδεχόμενο” της Βισουάβα Σιμπόρσκα – Το ποίημα της Δευτέρας

ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ Θα μπορούσε να έχει συμβεί. Έπρεπε να συμβεί. Συνέβη νωρίτερα. Αργότερα. Πιο κοντά. Μακρύτερα. Δεν συνέβη όμως σε σένα.   Επέζησες γιατί έτυχες ο πρώτος. Επέζησες γιατί έτυχες ο τελευταίος. Γιατί ήσουνα μόνος. Γιατί υπήρχαν άνθρωποι. Γιατί έστριψες αριστερά. Γιατί έστριψες δεξιά. Γιατί έπεφτε βροχή. Γιατί έπεφτε μια σκιά. Γιατί επικρατούσε ηλιόλουστος […]

“Ρόμπιν” του Νικόλα Κουτσοδόντη – Το ποίημα της Δευτέρας

ΡΟΜΠΙΝ Δεν ήταν μυστικό ποιος ήταν ο Τιμ Ντρέικ. Είχανε την πληροφορία πάμπολλα αγόρια. Δε συνήθιζα παιχνίδια ν’ ανταλλάσσω ή κόμικ δε συνήθιζα τους φίλους ούτε κι εκείνο το νεαρό του γαντοφορεμένο χέρι ύπουλα να πιέζει την κοιλιά μου – βίαια κι όμορφα να με λαχανιάζουν οι μελαχρινές τούφες στα μάτια του οι καθαρές γραμμές […]

Το ποίημα της Δευτέρας: “Οι ράγες” του Νίκου Μυλόπουλου

ΟΙ ΡΑΓΕΣ Είμαι μια ασήμαντη σιδερένια ράγα Δίπλα μου άλλη μία Μοναχική επίσης Ανάμεσά μας χαλίκια κι αγριολούλουδα Δεν συναντιόμαστε ποτέ Στρωμένες από χέρια καταδίκων Στρωμένες εξαιτίας παραδόσεων οικογενειακών Περιμένουμε να περάσουν από πάνω μας Πολύχρωμα τα βαγόνια και τα αισθήματα. Αγνοώντας μας επιδεικτικά για πολλές δεκαετίες Χορταριάσαμε με εικασίες για την αγάπη Όμως το […]

Το ποίημα της Δευτέρας: “Δυο-τρεις φωτογραφίες” του Βάκη Λοϊζίδη

ΔΥΟ-ΤΡΕΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Πάντα παίρνω μαζί μου δυο-τρεις παιδικές φωτογραφίες. Τις βλέπω σπάνια. Ασκώ τη μνήμη μου να θυμηθώ αυτούς που φωτογραφήθηκαν μαζί μου. Θυμούμαι βέβαια και τους απόντες· γιατί, κακά τα ψέματα, μεγάλο θράσος να διαγράψεις τους απόντες. Κανένας δεν τους έβαλε σε καραντίνα μάλλον φωτογραφήθηκαν αλλού ή και καθόλου. Είμαι ό,τι υπήρξα. Είμαι και […]

“Memoria Fulgurea” του Ρογήρου Δέξτερ

MEMORIA FULGUREA Εδώ όπου το στάρι χρυσαφίζει στα λιβάδια Για να θυμίζει τα μαλλιά της Με τζιτζικιές ή τριζονίσματα Τίποτα πια δεν έρχεται κουτί και κούπαˑ Και η ζωή που ονειρεύτηκες δεν υπάρχει Καρφιτσωμένη σε κανένα χάρτη Και μόνο εκείνα τα τραγούδια Ακούγονται να φτάνουν Από μακριά στα δηθενάδικα Στις ψευτουριές της διασκεδούποληςˑ Εδώ λοιπόν […]

“Αυτοί που δεν κατάφεραν να μας κερδίσουν με τον πόλεμο” του Θωμά Τσαλαπάτη

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ Ι Η πρώτη τους προσφορά ήταν αυτή που αιφνιδίασε. Ήταν που δεν είχαμε συνηθίσει δείγματα καλής θελήσεως. Κάποιοι μίλησαν για δόλο άλλοι για τεχνάσματα. Οι περισσότεροι όμως εξέλαβαν το ξύλινο άλογο και τη λιτή επιγραφή του ως σημάδια της τύχης μας που άλλαζε.   Φέραμε […]

“Κυριακή” του Αχιλλέα Κατσαρού

ΚΥΡΙΑΚΗ Είμαι ένας από τους λύκους που επέστρεψαν γύρισα να δουλέψω το ασήμι και την πέτρα με κραυγές πλάθω έναν τωρινό κίονα μιλάω άλλη γλώσσα από τον ζοφερό κόσμο η συμμετρία μου βλέπει και ακούει ο λόγος μου οσφραίνεται τη σάρκα μυρίζει πτωμαΐνη η εποχή του θάμβους η απουσία της μαντείας έντονη τρέλα το γεύμα […]