Ένα μοιρολόι ή ίσως μια προσευχή (για την ποιητική συλλογή “Απόδειπνο” της Εύης Λιακέα)

Πραγματικά εντυπωσιακή η πρώτη αυτή συλλογή της Εύης Λιακέα Απόδειπνο (εκδόσεις Θράκα, 2023), για μια πλειάδα λόγων. Σημαντικότερος από αυτούς είναι κατά τη γνώμη μου η υποβλητική ατμόσφαιρα που η ποιήτρια επιτυγχάνει να δημιουργήσει απ’ άκρη σ’ άκρη της συλογής και η οποία οφείλεται στην υφέρπουσα, απροσδιόριστη απειλή ή την ανησυχία που κρύβεται ή πλανάται […]

Ανθούσα ποιητική σύμπραξη (για τη συλλογή “Άνθεα” των Κ. Λιάτζουρα και Μ. Παπαγεωργίου)

Η Κατερίνα Λιάτζουρα και η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, δύο ποιήτριες αλλά και δύο άνθρωποι διαφορετικοί, με ξεχωριστές μνήμες και εμπειρίες, ενώνονται στο βιβλίο «Άνθεα εγχώρια και εξωτικά» (εκδόσεις ΑΩ, 2023). Η σύμπραξη ευοδώνεται, η συνομιλία είναι απολαυστική, το δε «ανθο-λόγιο», με τα υπέροχα σχέδια της εικαστικού Ιουλίας Μιχαλέα, ένα πολυτροπικό έργο τέχνης. Θεματική της συλλογής τα […]

Διαλογικές ποιητικές εμφανίσεις, και άνοιγμα οπτικών. Παράλληλη θεματική εστίαση, με διαμόρφωση ιδιαίτερου προσωπικού ύφους: για τις συλλογές «Με λένε Εύα», «Εμείς, η Αντιγόνη», «Ο καθρέφτης της Περσεφόνης», «Γυναικών τε»

Στην πρόσφατη ποιητική παραγωγή παρουσιάζονται τέσσερις συλλογές, ποιητικές συνθέσεις περισσότερο, οι οποίες οργανώνονται με βάση τον «διάλογο» ανάμεσα στα εκάστοτε ποιητικά υποκείμενα. Κι αν στην ουσία έχουμε παράλληλους μονολόγους, η ποιητική δράση γίνεται κατανοητή μέσα από αυτή την άτυπη συνομιλία. Πολύ εύστοχα η Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη ονομάζει τη δομή αυτή «φωνή» και «αντιφώνηση». Αυτονόητη είναι η […]

“Ο αιώνας των ξένων” του Νίκου Σουβατζή και η ουτοπία

Η συλλογή του Νίκου Σουβατζή Στον αιώνα των ξένων είναι γραμμένη πάνω στο ρήγμα που χωρίζει δύο αντίρροπες δυνάμεις και τους οπαδούς τους: αφενός τους σκληρούς ορθολογιστές και αφετέρου τους γλυκούς ονειροπόλους. Ποιοι όμως από αυτούς τους δύο είναι οι ξένοι του τίτλου; Μπορεί να είναι οι πρώτοι, εκείνοι δηλαδή που δεν ενδιαφέρονται αν αναπαράγουν […]

“Ο θυρωρός των ημερών” της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου

Η  Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, μετά την επώδυνη συλλογική εμπειρία της πανδημίας, μετά την τρομοκρατία του φόβου, που μεγέθυνε καθημερινά γύρω μας τη σκιά του θανάτου και γκρέμισε τις ψευδαισθήσεις της ανθρώπινης παντοδυναμίας μας, επέστρεψε με μια νέα ποιητική συλλογή, την όγδοη συλλογή της (Ο θυρωρός των ημερών, εκδ. Κέδρος 2022), με ποιήματα υπαρξιακά, γραμμένα από μία […]

Η αθέατη όψη της θεότητας (για τη συλλογή «Η χαμένη θεά» της Άννας Γρίβα)

Όλοι αναμασάμε την πεποίθηση πως η πραγματικότητα έχει πολλές ερμηνείες –και ο μύθος ίσως περισσότερες – αλλά πόσοι από εμάς έχουν την τόλμη να προσφέρουν κάποια από αυτές, ιδίως κάποια που να πηγαίνει εντελώς κόντρα στην κυρίαρχη αφήγηση, και μάλιστα στα ιερότερα και τα οσιότερά της; Η Άννα Γρίβα σε αυτή τη συλλογή της (Χαμένη […]

Από το ζωογόνο οξυγόνο στο αβίωτο ά-ζωτο (για τη συλλογή «Οξυγόνο δύο» της Ελένης Γαλάνη)

Έχω ήδη τεκμηριώσει, από τις προηγούμενες συλλογές της, τη δεινότητα της γραφής της Ελένης Γαλάνη, η οποία στην πρόσφατη αυτή συλλογή της (Οξυγόνο δύο, εκδόσεις Ρώμη 2023) πραγματικά απογειώνεται. Η συλλογή είναι χωρισμένη σε τρία, άνισα, μέρη: την Ευρυδίκη, την (ανώνυμη) Γυναίκα του Λωτ και την Περσεφόνη. Τα δύο πρώτα είναι μεγαλύτερα και συνιστούν έναν […]

Σε πρώτη δημοσίευση: “Η γυναίκα του Λωτ” της Βικτωρίας Καπλάνη

Η γυναίκα του Λωτ Τυλιγμένη στο μανδύα της ασάλευτη θυμίζει στήλη άλατος πάει καιρός της πεθυμιάς το πηγάδι ξεράθηκε υπάρχει, βλέπεις, μια αόρατη γραμμή δεν υποψιάζεσαι, διαβαίνεις τώρα τίποτα δεν κάνει το βλέμμα να φλογίζεται άνυδρο τοπίο η ζωή, νίκη της απουσίας θρίαμβος του έλλογου διχασμού ήχοι αδρανείς, άγευστες λέξεις ποια είναι η ανάγκη σου, […]

Αρχαίοι μύθοι και σύγχρονη πραγματικότητα (για το βιβλίο “Εμείς η Αντιγόνη” της Μαρίας Λάτσαρη

Η χρήση του μύθου στη λογοτεχνία υπήρξε γνώρισμα πολλών λογοτεχνικών σχολών. Ο αρχαίος μύθος έγινε πηγή έμπνευσης, διασκευάστηκε ή λειτούργησε ως απλή διακειμενικότητα. Μετά τον αγγλοσαξονικό μοντερνισμό (αρχές του 20ού αιώνα) ωστόσο, βασικό γνώρισμα της τεχνικής είναι η ένταξη των χαρακτήρων των μύθων ή απλών επεισοδίων τους σε ένα ευρύτερο ηθικό και διανοητικό πλαίσιο. Η […]

“Ακόμα βαφτιζόμαστε” του Νίκου Ερηνάκη

Βάπτισμα ονομάζεται ένα από τα επτά μυστήρια της χριστιανικής εκκλησίας που σηματοδοτεί την εισαγωγή του πιστού στο σώμα της εκκλησίας. Η λέξη βάπτισμα προέρχεται από το ρήμα βάπτω/βαπτίζω που σημαίνει «βυθίζω συχνά ή έντονα, βουτάω, καταδύω». Με την έννοια της εισαγωγής λοιπόν σε μια νέα συνθήκη, σαν αποτέλεσμα μυητικής τελετουργίας, αλλά και της βύθισης, πρέπει πιστεύω […]