«Παγωμένα πέλματα» του Βαγγέλη Μπέκα

Ο Βαγγέλης Μπέκας είναι μετρ του σασπένς, πλέκοντας ιστορίες με ροή που κόβει την ανάσα. Το είδα αυτό και στο προηγούμενο βιβλίο του, που – όπως και στα Παγωμένα πέλματα – ξέπλεκε την ιστορία με κινηματογραφική ροή. Όμως στα Πέλματα έχουμε μια αμιγώς αστυνομική ιστορία και μάλιστα νουάρ, όπου συντελείται και μια αισθητική μετατόπιση: ο […]

«Ρου» της Kim Thúy (μτφρ. Δ. Κιούση)

Ένα βιβλίο με παράξενο όνομα, όχι «ρους» όπως σκέφτηκα αρχικά, αλλά «ρου» όπως το ακούτε. Ru στα γαλλικά σημαίνει «μικρό ρυάκι» και μεταφορικά «ροή (δακρύων, αίματος, χρημάτων)». Στα βιετναμέζικα πάλι, ru σημαίνει «νανούρισμα». Το Ρου είναι η αφήγηση μιας Βιετναμέζας που βρέθηκε, στα μέσα της δεκαετίας του 1970, από τη Σαϊγκόν αρχικά στη Μαλαισία και […]

ΔΙΑΠΛΟΥΣ ΣΕ ΘΟΛΑ ΝΕΡΑ: ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΕ ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ (“ΣΕ ΘΟΛΑ ΝΕΡΑ” ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΦΑΝΤΗ)

Το βιβλίο της Χρύσας Φάντη Σε θολά νερά απαρτίζεται από δεκατρία διηγήματα. Δεκατρία ψυχογραφήματα. Mε δεινή οξυδέρκεια η συγγραφέας ανατέμνει τους ήρωές της.Τους παρατηρεί και τους ακολουθεί ρυθμίζοντας αριστοτεχνικά το φως και το σκοτάδι, τηρώντας την αναγκαία απόσταση του νυστεριού, που επιδέξια χειρίζεται και συγκρατώντας με λεπτότητα την εγγύτητα/ενσυναίσθηση. Τα δεκατρία  διηγήματα συνθέτουν το ψυχογράφημα […]

“Το ξυράφι” της Αικατερίνης (Κάτιας) Σουέρεφ

Το Ξυράφι τέμνει σε βάθος τον ψυχικό κόσμο «μιας γυναίκας υπεράνω πάσης υποψίας», εβδομήντα περίπου χρόνια πριν, όταν η παραφορά του ερωτικού πάθους  την ωθεί στο σχεδιασμό και τη διάπραξη εγκλήματος σε βάρος του εραστή της. Το ξυράφι, όμως, είναι αυτό που τέμνει ανελέητα και εν τοις πράγμασι και το σώμα εκείνου που την απογοήτευσε. Ακολουθούμε […]

«Κατά Ιωάννη» του Σπύρου Πετρουλάκη

Κανονικά αυτό το βιβλίο δεν είναι από εκείνα που θα επέλεγα να διαβάσω – μόνο και μόνο για το γεγονός ότι ο Σπύρος Πετρουλάκης είναι ο συγγραφέας του Σασμού, γεγονός που με παραπέμπει σε ευπώλητα τα οποία είναι συνήθως φουλ στα κλισέ και τα αναμασήματα. Όμως με εξίταρε το οπισθόφυλλο. Το οπισθόφυλλο λοιπόν μιλάει για […]

“Chav/Αλληλεγγύη από τα υπόγεια” του Ντομ Χάντερ (μτφρ.: Έ. Μαγκουρίλου, Γ. Μαμώλης, Χ. Πάνας)

Chav (τσαβ) στο Ηνωμένο Βασίλειο σημαίνει κάθαρμα. Όποιος ορισμός και να δίνεται στη λέξη, όταν αποκαλούν κάποια/ον «τσαβ», ένα μόνο πράγμα εννοούν: πως είναι άχρηστος και εγκληματίας και μάλιστα φταίει η ίδια/ο ίδιος γι’ αυτό. Ο χαρακτηρισμός είναι προσβλητικός και αφορά συγκεκριμένη τάξη ανθρώπων της εργατικής τάξης, και μάλιστα νέων, με την οποία, όσοι τον […]

Το αλβανικό έπος με τα μάτια του Στέλιου Ξεφλούδα

“Πουθενά μια ίσια επιφάνεια. Παντού τα μεγάλα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας. Γη λασπωμένη, βροχή μέσα στη μέρα και τη νύχτα. Η βροχή βγαίνει απ’ τη γη και γυρίζει στη γη. Κι’ όλα τα μάτια θέλουν να δουν έναν κάμπο που να μην τελειώνει. Κάπου, κάπου μικρά χωριά που καπνίζουν. Κανένας άνθρωπος στους λιθόστρωτους δρόμους. Καμμιά […]

“Ο δικός της καθρέφτης” της Γεωργίας Συλλαίου

Μόνο 134 σελίδεςˑ δύο αφηγήτριες και μια τρίτη γυναίκα που είναι η αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστριαˑ μια ιστορία φρίκης που ο αναγνώστης δεν την αντιλαμβάνεται ως τέτοια παρά μόνο στο τέλος: τότε που η εκκωφαντική αλήθεια σκίζει τον εσωτερικό του κόσμο σαν χαρτί – κάπως σαν την ιστορία με το 12χρονο κοριτσάκι στα Σεπόλια που απασχολεί τη […]

Το Νόμπελ λογοτεχνίας 2022 & η νεότερη γενιά Γάλλων λογοτεχνών (για τα βιβλία “Μια γυναίκα”-Αννί Ερνό &”Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας”-Εντουάρ Λουί)

Τον τελευταίο καιρό πολλά υπήρξαν τα γραφόμενα και οι αντιπαραθέσεις εξαιτίας της απονομής του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας 2022 στην Αννί Ερνώ. Στο παρόν κείμενο δεν υπάρχει καμμιά πρόθεση να προστεθούν επιχειρήματα σε αυτήν τη διαμάχη. Ο λόγος δημιουργίας του κινείται προς άλλη κατεύθυνση. Η γράφουσα έχει στόχο να εκθέσει τις σκέψεις της πάνω στα αυτοβιογραφικά […]

«Η δικιά μας Ελένη» του Κώστα Βούλγαρη

Εμβριθές και αυτό το βιβλίο του Κώστα Βούλγαρη, όπως μας έχει συνηθίσει, εστιάζει στον μοντερνισμό όπως εκδηλώθηκε στην ελληνική ποίηση, προτείνοντας μια αφετηρία παλαιότερη της Γενιάς του ’30, που απλώνει τις ρίζες της στον Καβάφη, τον Βάρναλη και τον Καρυωτάκη. Ιδίως για τον πρώτο αναρωτιέται: «Σε ποιον ποιητή προστρέχουμε για να αναστοχαστούμε την ταυτότητά μας […]