Ένα ποίημα για τη Μεγάλη Δευτέρα: “ι” του Παναγιώτη Νικολαΐδη

ι Αγαπημένη οι λέξεις μαζεύουν τον καμένο χρόνο όχι το αίμα κι ένα φεγγάρι αγκαθωτό. Λίγο πιο πέρα ένας δεκαοκτάχρονος στρατιώτης στέκει με το χορτάρι στους τσουρουφλισμένους ώμους με το τσιγάρο καρφωμένο στο μουστάκι και με το φανελάκι της πατρίδας γαζωμένο μέσα στην αχνισμένη σιωπή. Ψάχνω το πρόσωπό του μες στη νύχτα με τη σπασμένη […]